بیماری سل در کودک

عفونت ریه کودکان

عفونت ریه کودکان به التهاب بافت ریه که یک یا دو طرف قفسه سینه را درگیر می کند و معمولا در اثر عفونت ایجاد میشود پنومونی یا عفونت ریه گفته می شود که در اثر ارگانیسم‌های مختلفی شامل ویروس‌ها، باکتری‌ها، قارچ‌ها و انگل‌ها ایجاد می‌شود.

ادامه مطلب …

کم‌خونی ناشی از فقر آهن در کودک

وقتی گلبول‌های قرمز بدن، اکسیژن کافی برای بافت‌ها نمی‌برند، شخص دچار کم‌خونی می‌شود. عارضه‌های مختلفی از جمله یک بیماری ارثی به نام کم‌خونی سلول داسی‌شکل می‌تواند باعث کم‌خونی شود اما کمبود ناشی از فقر آهن شایع‌ترین علت آن است.

ادامه مطلب …

عفونت خون یا سپسیس باکتریایی در کودکان

ابتلای کودک به سپسیس باکتریایی

ابتلای کودکان به این عارضه زیاد اتفاق نمی‌افتد، اما گاهی اوقات یک باکتری با قدرت بیماری‌زایی بالا می‌تواند راه خود را به جریان خون کودک باز کند. رایج‌ترین باکتری‌های عامل سپسیس هموفیلوس آنفلوانزا و استرپتوکوک پنومونیه که پنوموکوک نیز نامیده می‌شود، هستند و خوشبختانه شانس آنها برای آلوده کردن کودکانی که واکسیناسیون خود را به‌موقع انجام داده‌‌اند، اندک است.

ادامه مطلب …

عفونت ادراری در کودکان: علل، علائم و راه های درمان آن

به طور معمول هر انسانی در دستگاه ادراری خود، باکتری هایی دارد و با ادرار کردن آن ها را از بدن خود خارج می کند. گاهی اوقات غلظت باکتری ها افزایش می یابد و از میزنای و مجرای ادرار به سمت مثانه حرکت می کنند و موجب عفونت دستگاه ادراری می شوند.

ادامه مطلب …

علت پیدایش تب کودکان و راههای پایین آوردن آن

در کودکان تب یکی از علایم شایعی است که گاهی چندین بار در سال اتفاق می افتد و کنترل آن بسیار با اهمیت است زیرا ممکن است موجب بروز تشنج در کودک شود بخصوص در کودکانی که سن کمتر از ۵ سال و سابقه تشنج در خانواده دارند.

تب چیست ؟

تب (ذمای بالای بدن) در کودکان رایج است. تب واکنشی طبیعی به بسیاری از بیماری ها است که رایج ترین آن ها عفونت بدن است. معمولا تب به خودی خود مضر نیست. در واقع به دستگاه ایمنی بدن کمک می کند تا با عفونت مبارزه کند.

تب کودکان برای والدین نگران کننده است اما پزشکان نگران پیدا کردن عامل تب هستند، نه نگران دمای بدن. نظارت بر هر گونه علائم بیماری از تب برای پزشک مهم تر است.

در کودکان تب یکی از علایم شایعی است که گاهی چندین بار در سال اتفاق می افتد و کنترل آن بسیار با اهمیت است زیرا ممکن است موجب بروز تشنج در کودک شود بخصوص در کودکانی که سن کمتر از ۵ سال و سابقه تشنج در خانواده دارند.

علت تب در کودکان :

دلایل تب در کودکان متفاوت است که شامل موارد زیر است :

۱- عفونت: اکثر تب ها در اثر یک بیماری یا عفونت خاص در بدن بوجود می آید. تب به بدن کمک می کند با تحریک مکانیزم های دفاعی طبیعی بدن، با عفونت ها مقابله کند.

۲- پوشیدن لباس زیاد: نوزادان، مخصوصاً نوزادان تازه متولد شده، اگر زیاد لباس بپوشند یا در مکانی گرم قرار بگیرند، تب می کنند به دلیل آنکه به اندازه بچه های بزرگتر نمی توانند درجه حرارت بدن خود را تنظیم کنند.

۳- واکسن ها: بچه ها و نوزادان گاهی پس از واکسن دچار تب خفیف می شوند.

۴- در آوردن دندان: در آوردن دندان درجه حرارت بدن را بیشتر می کند اما تب بچه از ۳۸ درجه بیشتر نمی رود.

۵- کم آبی بدن و گرمازدگی: کم آبی بدن و گرمازدگی یکی از علت تب کودکان می باشد.

درجه حرارت و تب چند درجه برای نوزاد و کودک نگران کننده است؟

دستورالعمل های زیر ممکن است برایتان مفید باشد، دستورالعمل تب کودک در آکادمی آمریکایی اطفال (AAP):

نوزادان تا ۳ ماهگی دمایی بالاتر از ۱۰۰٫۴ درجه (۳۸ درجه سانتیگراد) یک مشکلی است که باعث نگرانی می شود.

نوزادان بین ۳ تا ۶ ماهگی تب بالای ۱۰۱ درجه (۳۸٫۳ درجه سانتیگراد) باید توسط متخصص اطفال بررسی شود.

نوزادان سن ۶ ماه به بالاتر درجه حرارت بیش از ۱۰۳ درجه (۳۹٫۴ درجه سانتیگراد) نیاز به مشاوره فوری با یک پزشک دارد.

اگر کودک شما علائم بیماری دیگری مانند سرماخوردگی، سرفه، استفراغ یا اسهال را داشت، با پزشک خود مشورت کنید علاوه بر این، والدین، همیشه به غرایزتان اعتماد کنید اگر فکر می کنید باید به پزشک مراجعه کنید.

علایم هشدار دهنده تب در کودکان

اگر همزمان با تب هرکدام از علایم زیر در کودک دلبند شما بروز پیدا کرد هرچه سریعتر به پزشک مراجعه کنید.

بیحالی و خواب آلودگی

کاهش اشتها و تمایل نداشتن به شیر خوردن

بیقراری شدید

بروز تب در سن زیر ۳ ماه

تب بالای ۳۹ درجه

وجود استفراع و سردرد همزمان با تب

سفتی گردن

کاهش حجم ادرار بخصوص در همراهی با اسهال و بی اشتهایی

افزایش تعداد تنفس یا هرگونه سختی در تنفس

عدم بهبود تب بعد از ۳ روز

هرچه درجه تب بالاتر و سن کودک کمتر باشد نیاز بیشتری به بررسی دارد.

برای اندازه گیری تب از یک دماسنج مطمئن استفاده کنید. در موراد زیر می توان گفت که کودک تب دارد:

 اندازه گیری مقعدی ۱۰۰٫۴ درجه فارنهایت یا ۳۸ درجه سلسیوس.

 اندازه گیری دهانی ۹۹٫۵ درجه فانهایت یا ۳۷٫۵ درجه سلسیوس.

 اندازه گیری زیربغلی ۹۹ درجه فانهایت یا ۳۷٫۲ درجه سلسیوس.

چگونه می توان تب کودک را پایین آورد ؟

 لباس های کودک را کم کنید.

 سعی کنید از لباس های گشاد و نخی استفاده کنید.

 درجه حرارت اتاق را کم کنید و روی کودک را با پتو نپوشانید.

 هنگام تب کردن کودک آن را روی ملافه ای سفید بخوابانید تا احساس خنکی کند.

 پاشویه کودک با آب ولرم. با آب ولرم پاشویه کنید و یا آن را در وان پر از آب ولرم قرار دهید. پاشویه به شستن پاها و یا انداختن پارچه خیس روی پاها محدود نمی شود. برای پاشویه می توانید یک اسفنج را به آب ولرم آغشته کنید و از بالا روی بدن کودک بکشید.

 دست و صورت و پاهای کودک را با آب ولرم بشویید، سپس با دستمالی مرطوب با آب ولرم روی پیشانی و یا شکم کودک قرار بدهید.

 به علت تب کودکان در شب، والدین باید خیلی مراقب او باشند و برای پایین آمدن تب از شیاف استامینوفن استفاده کنید.

 هرگز با استفاده از الکل نوزاد را پاشویه نکنید زیرا الکل از طریق پوست جذب شده و وارد خون می شود. ورود الکل به خون می تواند سبب بروز مشکلات تنفسی یا تشنج شود و یا کودک بر اثر افت قند خون خواب آلوده یا تحریک پذیر گردد.

 تن شویه کردن کودک، آب زود تر از هوا تب را از بدن دور می کند بنابراین حمام باعث کاهش دما می شود و اثر داروها را بیشتر می کند. از حمام ولرم استفاده کنید اگر دمای آب مقداری کمتر از دمای بدن باشد موجب کاهش تب می شود.

 کودک را تشویق به خوردن مایعات کنید. شیر خواران را مرتب شیر بدهید. تب باعث کاهش آب بدن می شود بنابراین سعی کنید برای افزایش آب بدن به کودک نوشیدنی بدهید. آب خالص بهترین انتخاب است اما می توان آب میوه رقیق شده هم به کودک داد. مراقب نشانه های کم آبی بدن مثل ادرار کم، ادرار غلیظ و پررنگ و خشک شدن دهان و لب ها باشید.

 یک راه حل این است که با نظر پزشک به کودک استامینوفن هر ۴ ساعت یا ایبوپروفن هر ۶ ساعت با توجه به وزن و سن کودک به آن داده شود. (توجه داشته باشید که ایبوپروفن در کودکان زیر ۶ ماه توصیه نمی شود.) هر دو این داروها به پایین آوردن تب کمک می کنند بدون آنکه بر دفاع بدن در برابر عفونت اختلالی ایجاد کنند. با پایین آمدن تب، حال کودک بهتر شده و مایعات بیشتری می نوشد و همین مسئله بهبودی را سرعت می بخشد. توجه داشته باشید که قبل از دادن هر دارویی به کودک با پزشک مشورت کنید.

 هیچگاه به کودک خود آسپیرین ندهید. آسپیرین ممکن است کودک را مستعد سندرم Reye کند. این بیماری نادر است ولی می تواند کشنده باشد.

توصیه : بسیاری از داروهای ضد سرماخوردگی و سرفه، حاوی ترکیبات تب بر نظیر ایبوپروفن یا استامینوفن نیز هستند. قبل از استفاده از این داروها روی بروشور و روی جعبه دارو را به دقت بخوانید و در صورتی که دارای ترکیبات تب بر است از دادن داروی تب بر دیگر به کودک خودداری کنید.

چرا تب و لرز می کنیم و راه های درمان تب و لرز چیست؟

این یکی از بزرگترین شگفتی های بدن انسان است؛ ببینیم که چطور ممکن است درحالی که از تب می سوزیم، سردمان باشد و از سرما بلرزیم. همه ما این حالت را تجربه کرده ایم سوختن در تب درحالی که از سرما به خودمان می لرزیم. این حالت به عدم کارایی درست تنظیم کننده داخلی عجیب و غریب بدنمان بر می گردد که در حقیقت یکی از راه حل های آن، مبارزه با عفونت هست.

ویروس ها و باکتری ها در دمای بالای ۹۸٫۶ درجه فارنهایت (F) کمتر تکثیر می شوند. معمولا تب و لرز با هم اتفاق می افتند و می توانند برای برخی افراد بسیار تجربه شوند.

اگر دمای بدن تان بالا است، پس به چه دلیل احساس سرما می کنید و چرا می لرزید؟

پاسخ بسیار ساده است. اگر دمای بدن شما بالاتر از حد معمول باشد هوا و محیط اطراف شما سردتر از چیزی است که قبلا بوده و احساس می شود، زمانی که تفاوت زیادی بین دمای بدن شما و محیط اطراف باشد، شما احساس سرمای بیشتری می کنید.

لرزش زمانی رخ می دهد که عضلات شما به سرعت برای تولید گرما منقبض و منبسط می شوند. این در پاسخ به دمای هوای سرد و افزایش دما در داخل بدنتان اتفاق می افتد.

اقداماتی که برای درمان تب و لرز باید انجام بدهید

 لباس های گرم در حد معقول و مناسب بپوشید اما چیزی دور خودتان نپیچید.

 زمانی که تب دارید از یک پتو اضافه استفاده کنید تا جلوی لرزتان را بگیرد, فقط در این کار زیاده روی نکنید.

 یک عدد لباس اضافه بپوشید برای اینکه حالتان بهتر شود و هر وقت لرزتان تمام شد، لباس را از تنتان در بیاورید.

 لباس هایی بپوشید که مناسب دمای هوا باشند.

 بچه ای که تب دارد را بین حجم زیادی از لباس نپیچانید لباس های سبک و راحتی تنش کنید.

 آب بنوشید.

 اضطراب نداشته باشید. مهم ترین چیزی که وقتی خودتان یا فرزندتان تب دارید باید در نظر داشته باشید این است که نباید مضطرب باشید.

 در زمان تب و لرز از داروهای تب بر استفاده کنید.

 اگر تب بدنتان پایین بیاید لرزتان هم از بین می رود.

 تب و لرز معمولا با هم اتفاق می افتند اما چیزی نیستند که به خاطرشان نگران باشید. اگر متوجه شدید که لرزش بدنتان غیر قابل کنترل است یا اگر با کاهش تب هنوز لرزتان بند نیامده است با پزشکتان تماس بگیرید یا به مرکز درمانی مراجعه کنید.

علت پایین نیامدن تب کودک و دوباره بالا آمدن آن چیست؟

تا زمانی که عفونت برطرف نشود کودک تب می کند و این مسئله ممکن است ۲ تا ۳ روز طول بکشد. بعضی عفونت ها نظیر آنفولانزا، ممکن است ۵ تا ۷ روز طول بکشد. اگر کودک آنتی بیوتیک مصرف می کند ممکن است ۴۸ ساعت طول بکشد تا تب پایین بیاید. داروهای تب بر درجه حرارت بدن را موقتاً پایین می آورند اما تأثیری بر عفونت ندارند.

در صورت وقوع تشنج ناشی از تب چکار باید کرد؟

بالا رفتن ناگهانی تب (مثلاً از ۳۸٫۹ به ۴۰٫۵ درجه سانتیگراد) ممکن است باعث تشنج شود. در بیشتر موارد، “تشنج ناشی از تب” بی خطر است ولی این از اهمیت موضوع کم نمی کند و باید به آن توجه کافی کرد.

در صورتی که کودک به چنین تشنجی دچار شد (تنفس کودک سنگین می شود، آب دهانش راه می افتد، سیاهی چشم هایش بالا می رود، و یا دست و پایش بشدت تکان می خورد)، بلافاصله او را به پشت یا به پهلو و دور از اجسام سخت و تیز بخوابانید.

سر کودک را به آرامی به یک طرف برگردانید تا استفراغ یا بزاق به راحتی از دهانش خارج شود. مطمئن شوید چیزی در دهانش نیست و تا زمانی هم که در حال تشنج است چیزی در دهانش نگذارید. سعی کنید مدت زمان طول کشیدن تشنج را بخاطر بسپارید. این نوع تشنج ها معمولاً بین ده ثانیه تا سه یا چهار دقیقه طول می کشند.

وقتی تشنج تمام شد سعی کنید درجه حرارت بدن کودک را پایین بیاورید تا مانع بروز تشنج های بعدی شوید. اگر کودک هوشیار است می توانید به او استامینوفن کودکان یا در صورتی که بزرگتر از ۶ ماه است، ایبوپروفن کودکان بدهید. لباس های کودک را در آورید و او را با آب ولرم پاشویه کنید. اگر کودک هوشیار است و می تواند چیزی بخورد به او شیر سینه یا شیر خشک بدهید.

حتی اگر تشنج خفیف باشد یا فقط چند ثانیه طول کشیده باشد با پزشک خود تماس بگیرید و در صورت لزوم کودک را نزد او ببرید. اگر در زمان تشنج رنگ کودک به آبی متمایل شد، بیشتر از چند دقیقه تکان های شدید داشت، بعد از تشنج در نفس کشیدن مشکل داشت، و یا یک ساعت بعد از تشنج هنوز هم بی حال و خواب آلوده بود به اورژانس مراجعه کنید.

نکاتی مهم در مورد دادن داروی تب بر به کودکان

 بیشتر از ۵ دوز از دارو در طول یک روز به کودک ندهید.

 به نوزاد كوچكتر از ۳ ماه  دارو ندهید مگر اینكه پزشك به شما گفته باشد.

 بر چسب را با دقت بخوانید، مطمئن شوید كودك مقدار درستی از دارو را مصرف می كند.

 چنانچه از قطره  استفاده می كنید، قطره چكان را تا خط روی آن پر كنید.

 برای الکسیرهای مایع، از یک وسیله اندازه گیری مایع استفاده کنید یا مطمئن شوید مقدار درست دارو را به کودک می دهید.

پیشگیری از تب

کاهش مواجهه با بیماری های عفونی در پیشگیری از تب موثر است. نکاتی که می تواند در این زمینه به شما کمک کند، عبارتند از:

 دست های خود را به خصوص قبل از غذا خوردن، پس از دستشویی رفتن، بعد از حضور در مکان های پرجمعیت یا تماس با شخص بیمار، بعد از نوازش حیوانات و در طول سفر بشویید و در این زمینه به کودکان خود هم آموزش دهید.

 به کودکان خود آموزش دهید که چگونه به طور کامل دست های خود را با صابون و آب بشویند.

 زمانی که آب و صابون در اختیار ندارید از ضدعفونی کننده های دست استفاده کنید.

 از دست زدن به بینی، دهان یا چشم های خود جلوگیری کنید. زیرا ویروس ها و باکتری ها از این روش می توانند وارد بدن شما شوند و باعث عفونت شوند.

 زمان سرفه کردن دهان خود و زمان عطسه کردن بینی خود را بپوشانید و در این زمینه به کودکان تان هم آموزش بدهید. در صورت امکان در هنگام عطسه کردن یا سرفه کردن از افراد دیگر دور شوید تا از انتقال میکروب به آنها جلوگیری شود.

 فنجان، بطری آب و ظروف خود را به صورت مشترک با فرزندتان استفاده نکنید.

انواع دماسنج
هر دماسنجی که انتخاب کنید، مطمئن شوید که طریقه درست استفاده از آن را بلد باشید تا بتوانید عددی دقیق به دست آورید. قبل از استفاده به دقت دفترچه راهنمای آن را مطالعه کنید.

دماسنج‌های دیجیتال معمولاً سریعترین و دقیق‌ترین عدد را به دست می‌دهند. این دماسنج‌ها سایزها و شکل‌های مختلفی دارند و در اکثر سوپرمارکت‌ها و داروخانه‌ها در قیمت‌های مختلف موجود هستند. برای اطمینان از استفاده درست حتماً دفترچه راهنمای آن را مطالعه کنید. به طور کلی، دماسنج‌های دیجیتال را می‌توان با روش‌های اندازه‌گیری زیر استفاده کرد:

• دهانی
• مقعدی
• زیربغلی

دماسنج را روشن کرده و مطمئن شوید که عدد روی صفحه آن صفر است و عدد استفاده قبلی را نشان نمی‌دهد. دماسنج‌های دیجیتال معمولاً میله‌ای پلاستیکی و قابل‌انعطاف دارند که در نوک آن سنسور دما قرار گرفته است و در سر دیگر آن صفحه نمایشی خوانا وجود دارد.

اگر دماسنجتان از کاورهای قابل‌تعویض پلاستیکی استفاده می‌کند، دقت کنید که کاور موردنظر را براساس توصیه‌های تولیدکننده که در دفترچه راهنما قید شده است، تهیه کنید. به خاطر داشته باشید که بعد از هر بار استفاده کاور را دور بیندازید و دماسنج را براساس توصیه‌های دفترچه راهنما تمیز کنید.

دماسنج‌های الکترونیکی گوش دمای پرده صماخ—دمای داخل کانال گوش– را اندازه‌گیری می کنند. گرچه استفاده از این دماسنج‌ها برای بچه‌های بزرگتر سریع و آسان است اما برای نوازدان سه ماهه یا کوچکتر چندان دقیق نیستند و تقریباً گران هستند.

دماسنج‌های نوار پلاستیکی (نوارهای پلاستیکی کوچکی که روی پیشانی می‌فشارید) می‌توانند نشان دهند که فرزندتان تب دارد یا خیر اما برای به دست آوردن یک عدد دقیق از دمای بدن قابل‌اعتماد نیستند، مخصوصاً برای نوزادان و بچه‌های کوچکتر. اگر می‌خواهید دمای دقیق بدن فرزندتان را بدانید، این دماسنج انتخاب مناسبی نیست.

دماسنج‌های پیشانی نیز قادرند به شما نشان دهند فرزندتان تب دارد یا خیر اما به اندازه دماسنج‌های دیجیتال دهانی یا مقعدی دقیق نیستند.

دماسنج پستانکی ممکن است راحت به نظر برسد اما در این مورد هم عدد به دست آمده از دمای بدن به اندازه دماسنج‌های مقعدی دقیق و قابل‌اعتماد نیستند و برای نوزادان کمتر از سه ماهه نباید مورد استفاده قرار گیرند. برای این دماسنج لازم است که کودک آن را به مدت چند دقیقه بدون حرکت در دهان خود نگه دارد که برای اکثر بچه‌ها و نوزادان کاری تقریباً غیرممکن است.

دماسنج‌های شیشه‌ای جیوه‌ای زمانی بسیار متداول بودند، اما امروزه آکادمی پزشکی اطفال امریکا اعتقاد دارد که نباید بخاطر قرارگیری احتمالی در معرض جیوه که آلاینده‌ای محیطی است، مورد استفاده قرار گیرند. (اگر هنوز در خانه از این دماسنج‌ها دارید، آن را در سطل زباله که ممکن است جیوه‌اش از آن نشت کند، بیندازید. برای اینکه بفهمید این دماسنج‌ را کجا می‌توانید دور بیندازید از پزشک یا درمانگاه محل سوال کنید.)

نکاتی برای استفاده از دماسنج
همانطور که هر پدر یا مادری می‌داند، گرفتن دمای بدن بچه‌ای که احساس بیماری دارد کار سختی است. اما این یکی از مهمترین ابزارهای پزشکان برای تعیین بیماری یا عفونت در کودکان است. بهترین روش برای اندازه‌گیری درجه حرارت بدن، به سن کودک و اخلاق و روحیه او بستگی دارد.

برای بچه های کمتر از سه ماهه، بهترین و دقیقترین عدد اندازه‌گیری با استفاده از دماسنج‌های دیجیتال به صورت مقعدی حاصل می‌شود. دماسنج‌های الکترونیکی گوش برای نوزادان کمتر از سه ماهه توصیه نمی‌شود زیرا کانال گوش آنها معمولاً خیلی کوچک است.

برای بچه‌های بین سه تا چهار ساله، می‌توانید از دماسنج‌های دیجیتال به روش مقعدی یا دماسنج الکترونیکی گوش استفاده کنید. همچنین می‌توانید از دماسنج دیجیتال به روش زیربغلی استفاده کنید، گرچه دقت کمتری نسبت به سایر روش‌ها دارد.

برای بچه‌های چهار سال و بالاتر، اگر فرزندتان همکاری لازم را داشته باشد، معمولاً می‌توانید از دماسنج دیجیتال به روش دهانی استفاده کنید. اما بچه‌هایی که زیاد سرفه می‌کنند یا بخاطر کیپ بودن بینی‌شان، از دهان نفس می‌کشند ممکن است نتوانند دهانشان را به اندازه کافی بسته نگه دارند. در اینگونه موارد، می‌توانید از روش پرده صماخ گوش(بااستفاده از دماسنج الکترونیکی گوش) یا روش زیربغلی (بااستفاده از دماسنج دیجیتال) استفاده کنید.

گرفتن دمای مقعدی: بیشتر آدم‌ها قبل از اینکه بچه‌دار شوند، از فکر اینکه بخواهند روزی دمای مقعدی بدن کسی را بگیرند، مشمئز می شوند. اما نگران نباشید—کار بسیار ساده‌ای است:

۱٫ سر دماسنج را با ماده‌ای مثل وازلین چرب کنید.

۲٫ فرزندتان را به یکی از دو حالت زیر قرار دهید:

– روی پاهایتان یا روی یک سطح صاف و محکم به صورت دمر بخوابانید و کف دستتان را روی کمر او قرار دهید.

– او را به صورت طاق باز با پاهای خم‌شده به سمت سینه بخوابانید و دستتان را روی پشت و ران‌های او قرار دهید.

۳٫ با دست دیگرتان، دماسنج‌ چرب‌شده را حدود ۱٫۲۵ تا ۲٫۵ سانتیمتر وارد دریچه مقعد کودک کنید. درصورت مقاومت کودک، کار را متوقف کنید.

۴٫ دماسنج را بین انگشت دوم و سوم خود نگه دارید. سعی کنید فرزندتان را آرام کنید و همانطور که دماسنج را سر جای خود نگه داشته‌اید آرام آرام در گوشش زمزمه کنید.

۵٫ صبر کنید تا تعداد درست صدای بیپ یا هر نشانه هشدار دیگری که نشان می‌دهد دماسنج آماده خواندن است، را بشنوید. عدد را همراه با ساعت  روی صفحه بنویسید.

 گرفتن دمای دهانی:

انجام این کار بسیار ساده است و نیاز به همکاری کودک دارد:
۱٫ برای گرفتن دمای دهانی، باید ۲۰ تا ۳۰ دقیقه از خوردن یا آشامیدن فرزندتان گذشته باشد و مطمئن شوید که آدامس یا آبنبات در دهان کودک نباشد.

۲٫ نوک دماسنج را زیر زبان کودک قرار داده و از او بخواهید که دهانش را ببندد. به او یادآور شوید که نباید حرف بزند یا دهانش را باز کند. کمی استراحت کند و به طور عادی از بینی نفس بکشد.

۳٫ صبر کنید تا تعداد درست صدای بیپ یا هر علامت دیگری که نشان می‌دهد دماسنج آماده خواندن است را بشنوید. عدد را در کنار ساعت روی صفحه یادداشت کنید.

گرفتن دمای زیربغلی:

این راهی ساده برای گرفتن دمای بدن کودک است.

بااینکه به اندازه دمای مقعدی یا دهانی در کودکانی که همکاری بیشتری دارند دقیق نیست اما برخی والدین ترجیح می‌دهند از این روش اندازه‌گیری دما استفاده کنند، مخصوصاً برای بچه‌هایی که نمی‌توانند دماسنج را در دهان خود نگه دارند.

۱٫ لباس کودک را درآورده و دماسنج را زیر بغل او قرار دهید (دماسنج فقط باید با پوست تماس داشته باشد نه لباس).

۲٫ دست کودکتان را به سمت سینه او خم کنید تا دماسنج زیربغل او نگه داشته شود.

۳٫ صبر کنید تا تعداد درست صدای بیپ یا هر علامت دیگری که نشان می‌دهد دماسنج آماده خواندن است را بشنوید. عدد را در کنار ساعت روی صفحه یادداشت کنید.

هر روشی که استفاده کنید، این نکات را باید در ذهن داشته باشید:
• هیچوقت درست بعد از حمام کردن یا موقعی که زیر پتو بوده است دمای بدن فرزندتان را نگیرید زیرا می‌تواند بر عدد به دست آمده تاثیر بگذارد.

• هیچوقت موقع گرفتن دمای بدن فرزندتان، او را تنها رها نکنید.

کمک به بهبود بچه ‌ها
باز هم باید بگوییم که همه تب‌ها نیازمند درمان نیستند. و در اکثر موارد، تب فقط زمانی بایددرمان شود که کودک احساس ناراحتی می‌کند.

در زیر به راهکارهایی برای کاهش علائمی که معمولاً همراه با تب می‌آیند اشاره می‌کنیم:

• اگر فرزندتان احساس ناراحتی می‌کند، می‌توانید برحسب سن و وزنش، به او استامینوفن یا ایبوپروفن بدهید. (به هیچ عنوان به فرزندتان آسپیرین ندهید زیرا ممکن است موجب سندرم رای که یک بیماری کشنده نادر است شود، مگراینکه پزشک تجویز کرده باشد). اگر دوز مناسب دارو برای کودکان کمتر از دو سال را نمی‌دانید، با پزشک فرزندتان تماس بگیرید و سوال کنید.

به بچه‌های کمتر از دو ماهه نباید هیچ دارویی بدون تجویز و ارزیابی دکتر داده شود. اگر فرزندتان مشکل جسمی دارد، حتماً برای اینکه بفهمید چه دارویی برای او مناسب‌تر است با پزشکش مشورت کنید. به خاطر داشته باشید که داروهای مخصوص تب، معمولاً فقط به طور موقت تب را پایین می‌آورند اما آن را به حالت نرمال برنمی‌گردانند—و دلیل اصلی آن تب را نیز درمان نمی‌کنند.

• حمام کردن فرزندتان می‌تواند کمک کند کمی حالش بهتر شود و تبش پایین بیاید. فقط از آب ولرم استفاده کنید؛ آب سرد ممکن است موجب لرز او شود که درواقع دمای بدن را بالا می‌برد. هیچوقت از الکل (اگر از طریق پوست جذب شود، ممکن است موجب مسمومیت شود) یا حمام سرد یا کمپرس آب سرد (ممکن است موجب لرز و بالا بردن درجه حرارت بدن شوند) استفاده نکنید.

• لباس‌های کم حجم و سبک به فرزندتان بپوشانید و یک ملحفه یا پتوی نازک روی او بیندازید. پوشیدن لباس زیاد و انداختن پتوهای سنگین روی کودک، از بیرون رفتن گرمای بدن جلوگیری کرده و ممکن است باعث بالا رفتن بیشتر درجه حرارت بدن او شود.

• اطمینان حاصل کنید که اتاق‌خواب فرزندتان دمایی مناسب داشته باشد—نه زیاد گرم باشد و نه زیاد سرد.

• مایعات کافی در دسترس فرزندتان قرار دهید—تب ممکن است باعث شود کودک آب بدن خود را به سرعت از دست دهد. آب، سوپ، یخ و ژله همه انتخاب‌های مناسبی هستند. از دادن نوشیدنی‌های کافئین‌دار مثل نوشابه یا چای خودداری کنید زیرا ممکن است باعث بیشتر شدن ادرار فرزندتان شود.

• اگر فرزندتان درکنار تب دچار استفراغ یا اسهال نیز هست، از پزشک او سوال کنید که لازم است از محلول‌های الکترولیتی که مخصوص به‌هاست برای او استفاده کنید یا خیر. این محلول‌ها را می‌توانید از داروخانه‌ها تهیه کنید. به فرزندتان نوشیدنی انرژی‌زا و ورزشی ندهید زیرا این نوشیدنی‌ها برای بچه‌های کوچک درست نشده‌اند و قند اضافه آن ممکن است اسهال آنها را بدتر کند. همچنین مصرف میو‌ه‌ها و آب سیب فرزندتان را محدود کنید.

• به طور‌کلی، بگذارید فرزندتان هرچه که دوست دارد بخورد. لازم نیست همه روز را در رختخواب بماند اما باید استراحت داشته باشد.

• بهتر است کودکی که تب دارد را مدرسه یا مهدکودک نفرستید. اکثر پزشکان توصیه می‌کنند که ۲۴ ساعت بعد از اینکه درجه‌حرارت بدن او به حالت نرمال برگشت، کودک به مدرسه بازگردد.

چه ‌زمان به پزشک مراجعه کنید
دمای دقیقی که نشان می‌دهد باید با پزشک تماس بگیرید به سن کودک، بیاری او و اینکه درکنار تب علائم دیگری نیز دیده می‌شود یا خیر بستگی دارد.

در موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:
• نوزادان زیر سه ماهه که درجه حرارت بدنشان ۱۰۰٫۴ درجه فارنهایت (۳۸ درجه سلسیوس) یا بالاتر باشد.

• بچه‌های بزرگتری که دمای حرارت بدنشان بالاتر از ۱۰۲٫۲ درجه فارنهایت (۳۹ درجه سلسیوس) باشد.

در موارد زیر برای بچه‌های بزرگتری که تبی کمتر از ۱۰۲٫۲ درجه فارنهایت (۳۹ درجه سلسیوس) دارند، باید به پزشک مراجعه شود:

• در نوشیدن مایعات سرباز می‌زند و به اندازه کافی مایعات مصرف نمی‌کند.

• دچار اسهال مداوم یا استفراغ شده است.

• نشانه‌هایی از کم‌آب شدن بدن در او مشاهده می‌شود (کمتر از حد نرمال ادرار دارد، موقع گریه کردن اشک از چشمان او نمی‌آید، هوشیاری و فعالیت جسمی کمتری نسبت به مواقع عادی دارد).

• از یک چیز بخصوص شکایت دارد (مثلاً گلودرد یا گوش‌درد)

• هنوز بعد از ۲۴ ساعت(در بچه‌های زیر ۲ سال) یا ۷۲ ساعت (در بچه‌های بالای ۲ سال) تب دارد .

• بطور مداوم تب دار می‌شود، حتی اگر تب او هر شب فقط چند ساعت طول بکشد.

• مشکل جسمانی مزمن مثل بیماری قلبی، سرطان، لوپوس یا کم‌خونی دارد.

• روی بدن او جوش دیده می‌شود.

• موقع ادرار درد دارد.

در صورت مشاهده علائم زیر حتماً به اورژانس مراجعه کنید:
• گریه مداوم و تسلی‌ناپذیر
• آسیب‌پذیری حاد
• بیحالی و مشکل در راه رفتن
• ایجاد جوش‌های قرمز رنگ روی پوست (که قبل از مریض شدن کودک وجود نداشتند)
• کبود شدن لب‌ها، زبان یا ناخن‌ها
• به نظر برسد که قسمت نرم سر نوزاد به بیرون برآمده شده است یا به داخل گود شده است
• خشک شدن گردن
• سردرد شدید
• سستی و ناتوانی در حرکت
• مشکل در تنفس که بعد از تمیز کردن و پاک کردن بینی هم بهتر نشود
• سرگیجه
• درد شکم

همچنین، از پزشکتان راهبردهایی بخواهید که کمکتان کند کی درموقعی که فرزندتان تب دارد به پزشک یا بیمارستان مراجعه کنید.

تب: بخشی عادی از کودکی
همه بچه‌ها تب می‌کنند و در اکثریت موارد، طی چند روز به حالت عادی برمی‌گردند. برای بچه‌های بزرگتر (نه نوزادان کمتر از سه ماهه)، رفتار و واکنش بسیار مهمتر از عددی است که دماسنج نشان می‌دهد. همه آدم‌ها وقتی تب می‌کنند بیحال و مریض به نظر می‌رسند. این کاملاً طبیعی و قابل انتظار است.

اما اگر شک داشتید که چه باید بکنید یا نمی‌دانستید تب فرزندتان به چه معنی می‌تواند باشد، یا اگر فرزندتان آنقدر مریض به نظر می‌رسد که نگرانتان می‌کند، حتماً با پزشک او تماس بگیرید.

دلایل استفراغ خونی در نوزادان و کودکان

علت استفراغ خونی در کودکان

پیدا شدن خون در استفراغ کودک می‌تواند بسیار ترسناک باشد و بسیاری از والدین نمیدانند در این هنگام چه کاری باید انجام دهند و یا دلیل وجود خون در استفراغ کودکان چیست؟ ما در این مقاله به تمامی سوالات شما پاسخ خواهیم داد.

استفراغ خونی چیست؟

استفراغ خونی (هماتمز) اشاره به مقدار قابل توجهی خون در استفراغ دارد. رگه‌ها یا بلورهای کوچک خون در موادی که تف می‌کنید ممکن است اغلب از دندان، دهان و یا گلوی شما نشات بگیرد و معمولا استفراغ خونی تلقی نمی‌شود.  استفراغ خونی به رگه های خون در استفراغ اشاره نمی کند بلکه به معنای وجود مقدار قابل توجهی از خون قرمز روشن یا دانه های سیاه رنگ، شبیه به دانه های قهوه، در استفراغ است.

دلایل استفراغ خونی در کودکان:

۱- خون بلع شده در هنگام تولد

درصورتی‌که نوزاد زمان کوتاهی بعد از تولد استفراغ خونی داشته باشد نباید نگران باشید. ممکن است نوزاد خون جنینی را در حین زایمان بلعیده باشد. در این صورت مادر باید پزشک خود را در جریان بگذارد تا کودک را تحت نظارت قرار دهد.

 

۲- حساسیت به شیر

حساسیت به شیر مادر میتواند منجر به خون در استفراغ و مدفوع نوزادان شود.

 

۳- خون بلعیده شده مثلا از بینی

استفراغ خونی ممکن است از طریق خون بلعیده شده در خون دماغ به وجود آمده باشد.

 

۴-  قورت دادن یک جسم

طبیعت کنجکاو نوزادان و کودکان نوپا باعث می شود تا آن ها اشیاء اطراف خود را بررسی و گاهی در دهان خود قرار دهند. اغلب اشیا طی ۲۴ تا ۴۸ ساعت از طریق دستگاه گوارش کودک خارج میشود ولی برخی موارد احتمال دارد اشیاء بلعیده شده در طولانی مدت در بدن گیر کنند و باعث استفراغ های خونی شود.

 

۵- کمبود ویتامین K

کمبود ویتامین K در کودکان مبتلا به هموفیلی باعث می‌شود که خون کودک به درستی لخته نشود؛ بنابراین زخم‌ها دیرتر بهبود می‌یابند و خونریزی تا مدت‌ها برقرار است. این خون از مجرای مری بالا آمده و در استفراغ کودک قابل مشاهده است.

 

۶- زخم معده یا زخم اثنی عشر:

زخم معده یک زخم باز است که روی دیواره پوششی معده بوجود می‌آید. زخم در معده خودش نشانه یک زخم التهابی معده است و زخم هایی که بیشتر به سمت روده باریک گسترش پیدا می‌کنند، زخم دوازدهه یا اثنی عشر نام دارند.

 

۷- واریس معده:

مصرف برخی از قرص‌ها مانند آسپرین، خراش‌هایی در معده کودک ایجاد می‌کند که از طریق مجرای مری خارج می‌شوند و ما آن را به شکل استفراغ خونی می‌بینیم.

 

۸- زخم شدن سینه مادر

در بیشتر نوزادان شیرخوار، خونی که کودک استفراغ می‌کند معمولاً متعلق به مادر است و ارتباطی به بدن کودک ندارد. این اتفاق زمانی رخ می‌دهد که مادر دارای نوک پستان زخم و یا ترک‌خورده است.

۹- استفراغ پرفشار

در موارد نادر کودک ممکن است استفراغی با فشار زیاد داشته باشد که باعث ایجاد پارگی کوچک در رگ‌های خونی موجود در مری می‌شود. این مورد نیز جای هیچ‌گونه نگرانی ندارد زیرا به سرعت باگذشت زمان بهبود می‌یابد.

روش های درمان استفراغ خونی کودکان:

اگر فرزند شما استفراغ خونی می کند، باید مراقب آنها باشید. و برای درمان باید علل استفراغ خونی کودک بررسی شود. برخی از این دلایل باید توسط پزشک تشخیص داده شود و توسط پزشک درمان شود.

 

چه زمانی خون در استفراغ نوزاد خطرناک است؟

اگر کودک دارای علائمی مانند استفراغ سبز، بی‌حسی شکمی، تب است، والدین باید به دنبال مراقبت‌های پزشکی فوری باشند. علائم خطرناک قابل ‌مشاهده عبارت‌اند از سرگیجه، تنفس سریع یا کم‌عمق، غش، سردرگمی، تاری دید و تهوع. اگر کودک هر کدام از این علائم را هنگام استفراغ خونی تجربه کند، بلافاصله به پزشک اطلاع دهید زیرا علت بیماری کودک بسیار جدی است.

علائم و روش های درمان عفونت انتروویروس ها در کودکان

انتروویروس ویروسی است که از طریق دهان وارد بدن شده و از طریق روده جذب می‌شود. ممکن است این عفونت وارد بدن شود و بدون اینکه توجه خاصی به آن داشته باشید و یا کار خاصی انجام دهید، از بدن خارج شود. ابتلا به عفونت انتروویروس در کودکانی که دچار نقص ایمنی هستند، به مراتب بیشتر است.

انتروویروس چیست؟

انتروویروس‌ها دسته‌ای از ویروس‌های ssRNA هستند که مرتبط با بسیاری از بیماری‌های انسان و پستانداران است. انتروویروس ها گروهی از ویروس ها هستند که باعث تعدادی از بیماری های عفونی می شوند که معمولا خفیف هستند. با این حال اگر آنها سیستم عصبی مرکزی را آلوده کنند، می توانند باعث بیماری جدی شوند.

آنترو ویروس ها از فامیل پیکورنا ویریده و دارای RNA هستند.زیر گروه اصلی آنها پولیو ویروس ها، ویروس های کوکساکی و اکو هستند. آنتروویروس های جدید را با شماره کلاسیفیه میکنند.

در نواحی معتدل حداکثر بیماری زائی آنها در تابستان و پاییز است. به طور متوسط مسئول حدود ۵۰ درصد بیماری های تبدار حاد در شیرخواران در تابستان و پاییز هستند.

انتروویروس های خطرناک

عفونت های انتروویروس که باعث بیماری‌های جدی می‌شوند:

– فلج اطفال در اثر انتروویروس ایجاد می‌شود.

– انتروویروس ۷۱ (EV۷۱) می‌تواند باعث بیماری‌های جدی مانند مننژیت یا آنسفالیت در نوزادان و کودکان خردسال شود.

– پاراکوویروس انسانی (HPeV) می‌تواند باعث بروز تب بالا و بثورات پوستی شود.

– انتروویروسD۶۸ نمونه‌ای نادر است، می‌تواند موجب مشکلاتی از جمله سرفه، خس خس سینه و فلجی شود.

عفونت های آنتروویروسی در نوزادان:

عفونت های آنتروویروسی در نوزادان نسبتا شایع است. عفونت ممکن است از طریق مادر به نوزاد قبل یا در خلال زایمان یا بعدازآن یا توسط اطرافیان منتقل شود.عفونت در نوزادان اغلب آسمپتوماتیک بوده ویا با بیماری تبدار خوش خیم یا گرفتاری شدید چندین ارگان تظاهر کند.علائم عفونت ممکن است در روز اول تولد بروز کند. در اکثر نوزادان پیش آگهی بیماری خوب است.

علائم آنتروویروسی در نوزادان:

– تب

– بیقراری

– بی اشتهایی

– راش پوستی ماکولوپاپولر ( ضایعه پوستی)

– زردی

– علائم تنفسی

– هپاتومگالی ( کبد بزرگ شده )

– نفخ شکم

– اسهال

– استفراغ

علائم انتروویروس ها در کودکان:

انتروویروس ها به اشکال مختلفی بروز می یابد و طیف گسترده ای از علائم می تواند توسط انتروویروس ها ایجاد شود (از درگیری مغز و قلب گرفته تا ایجاد پنومونی و هپاتیت)، اما اغلب این علایم شامل:

– تب

– استفراغ

– علائم تنفسی ملایم

– علایم شبیه آنفلوانزا با تب و درد عضلانی

 تب با بثورات پوستی

– علائم گوارشی

– تاول روی بیضه ها

به محض بروز این علائم والدین برای درمان باید به پزشک مراجعه کنند.

راه های انتقال انتروویروس ها در کودکان:

انسان تنهامخزن آنتروویروس های انسانی است.انتقال از طریق شخص به شخص ،از طریق تنفسی یا مدفوعی دهانی و موقع زایمان از مادر به کودک صورت میگیرد. در فاضلاب و خاک مرطوب این ویروس ها به دفعات به دست آمده اند ولی انتقال شخص به شخص نحوه اصلی ابتلا به انتروویروس ها می باشد.

کمی سن، پسر بودن، نبود بهداشت از عوامل مساعد کننده هستند و استفاده از شیر مادر ریسک ابتلا به عفونت را کم میکند.

دوره کمون آنتروویروس ها در کودکان:

دوره کمون آنتروویروس ها به طور تیپیک ۳ تا ۶ روز است. بچه های مبتلا چه علامت دار باشند وچه بدون علامت ،اغلب ویروس را از طریق دستگاه تنفس برای کمتر از ۱ تا ۳ هفته دفع میکنند. در حالیکه دفع ویروس از طریق مدفوع ممکن است تا ۲ ماه بعد از ابتلا به عفونت ادامه داشته باشد.

درمان انتروویروس ها در کودکان:

این ویروس اگر به موقع تشخیص داده شود با دارو قابل درمان است اما اگر علائم تشدید یابد یا موجب زخم در گلو، تورم چشم، گلو و یا تاول روی بیضه ها شود درمان کمی زمان بر خواهد بود.

و همچنین انتروویروس ها می توانند باعث فلج اطفال و بیماری دست-پا-دهان (HFMD) شوند. بیشتر افراد مبتلا به انتروویروس ها یا هیچ علامتی ندارند و یا علائم غیر اختصاصی دارند.

روش های پیشگیری از انتروویروس ها در کودکان:

به خانواده ها توصیه می شود با رعایت مسائل بهداشتی و ایمنی مراقب ابتلای فرزندان به ویروس انتروویروس ها باشند و اجتناب از تماس به فرد بیمار و رعایت نکات بهداشتی تنها راه پیشگیری از ابتلا به این ویروس است.

عفونت ویروسی در کودکان: علل، علائم و راه های درمان آن

شما به عنوان والدین، هرگز نمی خواهید ببینید که کودکتان بیمار شده است و در رختخواب خوابیده است. متاسفانه به نظر می رسد، عفونت های ویروسی و کودکان، دوستان صمیمی یکدیگر باشند. کودکتان بسیاری از عفونت ها را در مدرسه و از کودکان دیگر می گیرد. عفونت ویروسی در کودکان شایع ترین بیماری است. از این رو در ادامه به معرفی علل، علائم و راه های درمان عفونت ویروسی در کودکان می پردازیم.

بسیاری از بیماری های شایع، مانند: اسهال، گلو درد، تب، تهوع، خارش و تحریک پوست در زمره عفونت های ویروسی طبقه بندی می شوند. این بیماری ها معمولاً خیلی جدی نیستند، اگر چه بیماری های ویروسی خاصی، مانند: سرخک، آّبله مرغان و اوریون می توانند منجر به عواقب شدیدی برای کودکتان شود. با توجه به آگاهی گسترده از مزایای واکسیناسیون، این بیماری ها می تواند تا حد زیادی کنترل شود.

اگر کودکتان از عفونت ویروسی رنج می برد، پزشکان ایبوپروفن یا استامینوفن را توصیه می کنند. با این حال، آسپرین را به کودکان زیر ۱۶ سال خود ندهید، چرا که می تواند منجر به عوارض شدید، مانند: سندرم ری (تورم مغز و کبد) می شود. به طور کلی، سندرم ری، کودکان و نوجوانانی را که از عفونت های ویروسی، مانند: آبله مرغان یا آنلفوانزا رنج می برند، تحت تاثیر قرار می دهد. در هر حال بهترین اقدام مشورت با پزشک متخصص اطفال در این زمینه می باشد. در ادامه به معرفی علل، علائم و راه های درمان عفونت ویروسی در کودکان می پردازیم.

علل بیماری ویروسی در کودکان

مکان های خاصی، همانند: مهدکودک ها و مدارس ابتدایی، عفونت های ویروسی را از کودکی به کودک دیگر گسترش می دهند. ویروس ها از طریق قطرات آلوده از آبریزش بینی، سرفه یا عطسه گسترش می یابند. آن ها همچنین می توانند از طریق استفراغ و مدفوع کسی که از اسهال رنج می برد، گسترش یابند. کودک شما می تواند عفونت ویروسی را از طریق نیش حشرات دریافت کند. کودکان از طریق آب و غذای آلوده نیز به عفونت های ویروسی دچار می شوند.

کودکان معمولاً در لحظه تحت تاثیر بیماری های ویروسی قرار می گیرند. چند روز طول می کشد تا علائم آشکار شود. در برخی موارد حتی تا ۲ الی ۳ هفته طول می کشد.

اگر کودکان ۱ تا ۶ ساله واکسینه نشوند، حدوداً تحت تاثیر ۶ الی ۱۰ بیماری ویروسی قرار می گیرند. گاهی اوقات، شما ممکن است احساس کنید که کودکتان همیشه بیمار است، اما ممکن است بدین علت باشد که وی به یک بیماری ویروسی، درست پس از بهبود بیماری قبلی دچار می شود. با بزرگ تر شدن کودکتان، حساسیتش به ویروس ها کمتر خواهد شد، اما هنوز می تواند تحت تاثیر آن ها قرار گیرد.

علائم عفونت ویروسی در کودکان

ویروس ها بیشتر کودکان و نوجوانان زیر ۱۳ سال را تحت تاثیر قرار می دهند. اما اگر نوزاد تازه متولد شده یا کودک زیر ۱ سالتان به عفونت دچار شد، باید فوراً به پزشک مراجعه کنید. سیستم ایمنی نوزادان ضعیف است و آن ها نمی توانند با عفونت های ویروسی به خودی خود مبارزه کنند. در ادامه به شایع ترین علائم عفونت ویروسی اشاره می کنیم.

  • قرمزی و ترشح مایع از چشم ها
  • گلو درد
  • حملات مکرر اسهال و استفراغ
  • گرفتگی یا آبریزش بینی
  • عطسه یا سرفه مداوم
  • تب بالا که حتی با مصرف دارو هم پایین نمی آید
  • خارش یا تحریک پوست که شامل جوش هایی با چرک سفید است
  • بی قراری عمومی
راه های پیشگیری و درمان عفونت ویروسی

بر خلاف عفونت های باکتریایی، بیماری های ناشی از ویروس ها نمی توانند با آنتی بیوتیک ها درمان شوند. لذا باید با عفونت های ویروسی از طریق داروهای ضد ویروسی و واکسیناسیون مقابله کرد. با این حال، بهترین روش درمان برای بیماری های ویروسی استراحت مناسب در خانه است، جایی که کودکتان می تواند نیرویی تازه بیابد و سیستم ایمنی اش برای مبارزه با عفونت به اندازه کافی قوی شود.

از ویروس ها فقط می توان با کمک واکسیناسیون جلوگیری کرد. واکسن ها نه تنها به راحتی در دسترس هستند، بلکه ارزان ترین، موثرترین و کارآمدترین راه برای مقابله با ویروس ها هستند.

مشکل عفونت‌های مفاصل و استخوان در کودکان

کودکان می‌توانند در ناحیه استخوان‌ها، مفاصل و ماهیچه‌ها دچار عفونت شوند. این عفونت معمولاً در مفاصلی که به استخوان‌های بلند متصل‌اند، دیده می‌شوند. این استخوان‌ها شامل استخوان باسن، زانو، مچ پا و شانه، آرنج و مچ می‌شوند. عفونت عضلات معمولاً در عضلات ران پا، کشاله ران و باسن دیده می‌شوند.

علت پدیدار شدن عفونت در این نواحی، جریان خون در این نواحی است. جریان خون در نواحی انتهای استخوان و در نزدیکی صفحات رشد استخوان و داخل مفاصل شدید است. در نتیجه، باکتری‌ها می‌توانند در این محل‌ها تجمع کنند.

عفونت مفاصل به دلایل زیادی برای کودکان خطرناک است:

– کودکان زیر ۳ سال به‌سادگی دچار عفونت می‌شوند. سیستم ایمنی آن‌ها به‌صورت کامل تکامل نیافته است. به‌علاوه، کودکان در این سن زیاد زمین می‌خورند که پوست آن‌ها را در برابر ابتلاء به عفونت‌ها آسیب‌پذیر می‌کند.

– عفونت‌ها داخل سیستم عفونی بدن کودکان به‌سرعت منتشر می‌شوند.

– آسیب به استخوان‌ها و مفاصل می‌تواند رشد کودک را مختل کند و باعث شود نتواند ازنظر فیزیکی سالم باشد. عفونت در ناحیه مفصل لگن بسیار خطرناک است و به‌سرعت باید مورد درمان قرار گیرد. برای اطلاع از بیمارستان‌های اطفال می‌توانید به بخش جستجوی بیمارستان‌های کشور در سایت دکتر سوشا مراجعه کنید.

علائم و نشانه‌های عفونت استخوان و مفاصل در کودکان

کودکانی که دچار عفونت استخوان، مفاصل یا ماهیچه‌ها هستند نشانه‌های زیر را بروز می‌دهند:

– تب

– درد

– حرکت محدود ناحیه عفونتی

– آسیب‌پذیری، غذا نخوردن و استفراغ کردن

بسیاری از کودکانی که به عفونت در نواحی مفاصل و استخوان‌ها دچار هستند، اخیراً آسیبی در آن ناحیه داشته‌اند. نشانه‌های عفونت توسط نشانه‌های درد و آسیب وارد شده مخفی می‌مانند. بیشتر والدین فکر می‌کنند که آسیب‌ها به‌خودی‌خود بهبود میابند و ممکن است زمان بیشتری لازم باشد تا عفونت را تشخیص دهند.

بسیار مهم است که بلافاصله بعد از پدیدار شدن علائم بیماری، کودک را به پزشک متخصص نشان دهید.

علت عفونت مفاصل

عفونت در ناحیه مفاصل، استخوان‌ها و ماهیچه‌ها توسط باکتری‌هایی که به‌صورت عادی در محیط ما وجود دارند، ایجاد می‌شوند. شایع‌ترین باکتری که موجب پیدایش این عفونت‌ها می‌شود، استافیلوکوکوس اورئوس نام دارد.

باکتری‌ها به روش‌های مختلفی می‌توانند وارد بدن ما شوند. باکتری‌ها با استفاده از جریان خون داخل بدن جابجا می‌شوند تا زمانی که به مفصل، استخوان یا ماهیچه‌ای برسند. وقتی باکتری به این ناحیه رسید، از جریان خون خارج‌شده و در همین ناحیه رشد و تکثیر می‌شوند و موجب پیدایش علائمی که ذکر شد، می‌شود.

درمان عفونت مفاصل

درمان با آنتی بیوتیک

درمان با استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها اصلی‌ترین روش درمان عفونت مفاصل و استخوان است.

تزریق: در ابتلاء لازم است کودک در بیمارستان بستری شود تا آنتی‌بیوتیک برای او تزریق شود. مدت‌زمان بستری شدن کودک در بیمارستان به‌شدت و وخامت عفونت بستگی دارد. بیشتر کودکانی که به عفونت در مفاصل، استخوان‌ها و ماهیچه‌ها مبتلا می‌شوند باید به مدت یک تا دو هفته در بیمارستان بستری باشند.

آنتی‌بیوتیک خوراکی: برای بیشتر کودکان، درمان با استفاده از آنتی‌بیوتیک در نهایت به قرص تغییر پیدا می‌کند تا بتوان آن را در خانه مصرف کرد. از جمله این داروها کپسول کلیندامایسین است که می‌توانید با مراجعه به مرجع پزشکی دکتر سوشا همه اطلاعات لازم درباره این دارو را کسب کنید.

استفاده از PICC: برخی از کودکان می‌توانند داروها را به‌صورت تزریقی و در خانه با استفاده از دستگاهی به نام PICC دریافت کنند.

دوره درمانی با استفاده از داروهای آنتی بیوتیک در هر کودکی متفاوت است. به‌طورکلی برای درمان عفونت مفاصل بین ۴ تا ۶ هفته و برای عفونت ماهیچه‌ها بین ۳ تا ۴ هفته زمان لازم است.

بسیار مهم است که کودک داروها را به اندازه تجویز شده و سر موقع مصرف کند.

درمان با استفاده از جراحی

در عفونت‌های خفیف، استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها بیماری را درمان می‌کند؛ اما تعدادی از کودکان برای بهبودی کامل نیاز به انجام عمل جراحی دارند تا محل عفونی یا همان چرک به‌صورت کامل پاک‌سازی شود. این کار فشار و التهاب را از روی استخوان برداشته و جریان خون را بهبود می‌بخشد. بهبود جریان خون موجب می‌شود که آنتی‌بیوتیک‌ها بهتر به نواحی آلوده منتقل شوند و بهبودی سریع‌تر حاصل شود. برای بیشتر کودکان انجام تنها یک عمل جراحی کافی است، اما عفونت‌های شدید و وخیم ممکن است نیاز به انجام چند عمل جراحی داشته باشند.

نتیجه درمان عفونت استخوان و مفاصل

بیشتر کودکان بعد از اتمام دوره درمانی به‌صورت کامل بهبود میابند. هر چه تشخیص بیماری سریع‌تر انجام شود، احتمال بهبود کامل بیشتر است. اگر بیماری با تأخیر شناسایی شود، احتمال اینکه بیماری آسیب‌های بزرگی به بدن وارد کند بیشتر است. معمولاً استفاده از داروها تا مدتی بعد از بهبود، باعث افزایش ماندگاری اثر درمان می‌شوند. برای اطلاع از داروهای مورداستفاده در این بیماری می‌توانید به بخش اطلاعات دارویی در سایت پزشکی دکتر سوشا مراجعه کنید.

در کودکانی که به نوع شدید عفونت مبتلا هستند، ممکن است عوارض جانبی وجود داشته باشد. عوارض جانبی عبارت‌اند از لخته‌های خوبی، توقف رشد، تغییر حالت استخوان‌ها، شکستگی در استخوان‌ها که به دلیل سیستم ایمنی ضعیف است، مرگ بافت استخوان و سختی مفاصل. البته میزان بروز این عوارض جانبی کم است.

عفونت گوش در کودکان

عفونت گوش در کودکان و دوران شیرخوارگی و نوزادی نسبتا شایع هستند. بیشتر عفونت ها به سرعت بهبود می یابند و معمولاً جدی نیستند. انواع عفونت گوش در کودکان شامل عفونت گوش میانی (اوتیت مدیا) و عفونت گوش بیرونی (اوتیتوز خارجی) می شود. در بین این دو نوع عفونت گوش در کودکان عفونت های گوش میانی شیوع بیشتری دارد که از تجمع مایعات در پشت پرده گوش ناشی می شود. در شرایط معمولی این مایع به تدریج از بین می رود اما در برخی از کودکان با عفونت های مکرر ممکن است عفونت برای مدت طولانی در پشت پرده گوش ها باقی بماند به گوش چسب تبدیل شود. گوش چسب ممکن است برای هفته ها یا ماه ها دوام داشته باشد و شنوایی کودک را مختل کند. در برخی مواقع گوش چسب ممکن است به طور موقت بر رشد زبان و تکلم بیمار هم تأثیر بگذارد.

شیوع عفونت گوش در کودکان

بی قراری، گریه های بیش از حد، دست بردن به سمت گوش ها و تلاش برای گرفتن آنها احتمالا نشان دهنده ابتلا نوزاد شما به عفونت گوش است. بنا به گفته موسسه ملی ناشنوایی و دیگر اختلالات ارتباطی آمریکا از هر ۶ کودک ۵ کودک تا قبل از ۳ سالگی حداقل یکبار به این عارضه مبتلا می شود. بنابر اعلام موسسه ملی بهداشت و درمان کودکان آمریکا تقریبا ۵ تا ۱۰ درصد از کودکان مبتلا به عفونت گوش دچار پارگی پرده گوش می شوند. این عارضه معمولا در طی یکی دو هفته بهبود یافته و به ندرت باعث آسیب دائمی به شنوایی نوزادان می شود.

علت عفونت گوش در کودکان

نوزادان و کودکان خردسال نسبت به کودکان بزرگتر بیشتر به عفونت گوش میانی مبتلا می شوند. شیپور استاش در کودکان کوتاهتر و باریکتر از بزرگسالان است؛ که گوش میانی را به گلو وصل می کنند همچنین مجرای استاش در کودکان افقی تر است که این مساله انسداد بیشتر مجرا را باعث می شود. هنگامی که کودک شما دچار سرماخوردگی می شود، میکروب هایی از گلو می توانند تا گوش میانی حرکت کنند و باعث عفونت شوند. عفونت ها در لوله های کوچکتر آسان تر رشد می کنند و برای کودکان کوچک طبیعی است که در یک سال بیشتر از یکبار به عفونت گوش مبتلا شود.

علت عفونت گوش میانی

عفونت گوش میانی که با نام اوتیت مدیا نیز شناخته می شود التهاب دردناک گوش میانی است. اغلب عفونت های گوش میانی در حد فاصل پرده گوش و شیپور استاش رخ می دهد. عفونت های گوش اغلب به دنبال ابتلا به یک سرماخوردگی و در اثر عوامل ویروسی و باکتریایی رخ می دهند. ابتلا به این عفونت باعث التهاب و تورم در لوله استاش و در نتیجه باریکتر شدن این مجرا می شود. به این ترتیب مایع در پشت پرده گوش تجمع کرده و در نهایت باعث ایجاد فشار و درد در این ناحیه می شود.

علت عفونت گوش خارجی

عفونت گوش خارجی معمولاً به دلیل رطوبت بیش از حد در مجرای گوش، به عنوان مثال بعد از شنا یا حمام ایجاد می شد. آنها همچنین می توانند در اثر آسیب دیدگی به کانال (مثلاً از خراشیدن یا تمیز کردن با گوش پاک کن) ایجاد شوند.

علائم عفونت گوش در کودکان

نوزادان و کودکان ممکن است با هر دو عفونت گوش میانی و بیرونی دچار درد گوش شوند و در پی آن تحریک پذیری شوند. کودک ممکن است علائم سرماخوردگی (مثلاً آبریزش بینی، گلو درد) را تجربه کند.

علائم عفونت گوش میانی (اوتیت مدیا)

  • تجمع مایعات در پشت پرده گوش، باعث برآمدگی پرده و در نتیجه درد شدید گوش می شود.
  • گاهی اوقات افزایش برآمدگی پرده گوش منجر به خروج ترشحات زرد از گوش می شود.

عفونت پرده گوش بطور معمول بدون درمان بهبود می یابد. کودکان مبتلا به عفونت گوش میانی اغلب تب را بروز می دهند و گاهی اوقات تب تنها علامت عفونت گوش میانی است.

علائم عفونت گوش بیرونی

  •  عفونت در گوش میانی ممکن است منجر به خروج ترشحات از گوش یا گرفتگی شود.
  • این عفونت می تواند با قرمزی و التهاب گوش همراه شود. در این شرایط احتمال دارد گوش کودک به لمس و درد حساس و دردناک شود و کودک تب داشته باشد.

گوش چسب

گوش چسب عفونت نیست، اما معمولاً از یک یا چند عفونت پی در پی گوش میانی ایجاد می شود.

علائم و نشانه های گوش چسب می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • فشار یا درد در گوش
  • مشکلات مربوط به تعادل
  • تحریک پذیری یا مشکلات خواب
  • مشکلات شنوایی. در این شرایط کودک مجبود است حرف های خود را تکرار کند و یا با صدای بلند حرف بزند و یا صدای تلویزیون را زیاد کند. در كودكان كوچكتر، مشكلات شنوایی ممكن است منجر به تاخیر رشد زبانی هم شود.

زمان ضرورت مراجعه به پزشک در عفونت گوش در کودکان

اگر فکر می کنید فرزند شما به عفونت گوش مبتلا شده بهتر است به پزشک مراجعه کنید. عفونت گوش میانی ممکن است در ناحیه سفت و استخوانی پشت گوش انتشار یابد. در صورت وجود قرمزی، التهاب یا درد در این منطقه باید به دنبال درمان عفونت باشید. اگر کودک به عفونت گوش مکرر مبتلا شده یا به نظر می رسد شنوایی او دچار مشکل شده بهتر است به متخصص شنوایی (شنوایی شناسی) مراجعه کنید. ابتلا به عفونت گوش می تواند منجر به بروز سرگیجه شود. مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری های آمریکا CDC توصیه می کند که در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر در نوزاد خود بلافاصله به پزشک متخصص اطفال مراجعه کنید:

  • خروج خون و ترشحات چرکی از گوش
  • تب بالاتر از ۳۸ درجه در نوزادان زیر ۳ ماه
  • تب بالاتر از ۳۹ درجه در نوزادان بزرگتر از ۳ ماه

چنانچه پس از گذشت ۳ الی ۴ روز از مصرف دارو هیچ گونه بهبودی در علائم نوزاد مشاهده نشد در اسرع وقت به یک پزشک متخصص اطفال مراجعه کنید.

درمان عفونت گوش در کودکان

آنتی بیوتیک ها اغلب برای درمان عفونت گوش میانی استفاده نمی شوند، زیرا اغلب عفونت ها از ویروس ناشی می شوند و آنتی بیوتیک ها ویروس ها را درمان نمی کنند. در كودكان کوچکتر یا در صورت بروز درد شدید، پزشك می تواند برای پیشگیری از بروز خطر عفونت باكتریایی دوره كوتاهی از آنتی بیوتیك ها را تجویز كند.

آنتی بیوتیک

در طول سالیان متوالی استفاده از داروهای آنتی بیوتیک به عنوان خط اول درمان توصیه می شد. در حالی که امروزه می دانیم آنتی بیوتیک ها بهترین گزینه نیستند و از این رو پزشکان آنها را با درایت بیشتری تجویز می کنند. حاصل مطالعاتی که در ژورنال انجمن پزشکی آمریکا منتشر شد نشان داد که در حدود ۸۰ درصد نوزادان مبتلا به عفونت گوش پس از گذشت سه روز بدون استفاده از آنتی بیوتیک بهبود می یابند. در واقع استفاده نابجا از آنتی بیوتیک ها می تواند باعث مقاوم شدن باکتری های مولد عفونت شود. این امر درمان عفونت های بعدی را دشوار می کند.

بنا به گفته آکادمی پزشکی اطفال آمریکا AAP مصرف آنتی بیوتیک در ۱۵ درصد از کودکان باعث ابتلا آنها به عوارضی از جمله اسهال و استفراغ می شود. این آکادمی همچنین خاطر نشان می کند که مصرف آنتی بیوتیک در ۵ درصد از کودکان منجر به بروز واکنش های آلرژیک می شود که عارضه ای بسیار خطرناک و درمواردی تهدید کننده زندگی است. آکادمی پزشکان اطفال AAP و پزشکان خانواده آمریکا توصیه می کنند که تا فاصله ۴۸ الی ۷۲ ساعت پس از مشاهده اولین علائم بیماری از دادن داروی آنتی بیوتیک به نوزاد خود اجتناب کنید؛ زیرا این احتمال وجود دارد که در این فاصله علائم عفونت خود به خود از میان برود.

AAP استفاده از آنتی بیوتیک در عفونت گوش نوزادان را تنها در موارد زیر توصیه می کند:

  • نوزادان بالای ۶ ماه
  • نوزادان ۶ ماهه تا یکساله با علائم شدید عفونت گوش
  • عفونت گوش بیرونی همیشه نیاز به درمان با قطره های آنتی بیوتیکی دارد.

درمان عفونت در گوش چسب

گوش چسب نیازی به درمان ندارد و معمولاً به مرور زمان از بین می رود. بعضی اوقات آنتی بیوتیک ها برای از بین بردن هر میکروب باقی مانده در گوش میانی تجویز می شوند و ممکن است باقی مانده عفونت را برطرف کند. تداوم گوش چسب در طولانی مدت در طی ماه ها می تواند بر شنوایی کودک تأثیر بگذارد که در این شرایط ممکن است پزشک عمل جراحی را پیشنهاد دهد؛ که در طی آن لوله‌های کوچک در گوش کودک قرار می گیرد تا به تخلیه مایعات از گوش میانی کمک شود.

مراقبت در خانه

  • اگر فرزند شما درد دارد، می توانید برای تسکین درد به آن ها داروهای بدون نسخه مانند پاراستامول یا ایبوپروفن بدهید. اگر پزشک قطره گوش را تجویز می کند، از فرزندتان بخواهید از سمت گوش آسیب دیده به طرف سقف دراز بکشد. قطره ها را داخل گوش قرار داده و کودک خود را برای چند دقیقه در همان حالت نگه دارید تا قطره جذب شود.
  • کودکان مبتلا به عفونت گوش خارجی باید برای بهبودی سریع تر تا یک هفته از شنا خودداری کنند. اگر کودک در هفته های بعد از عفونت گوش میانی دچار مشکل شنوایی شده حتما به پزشک مراجعه کنید. به کسی اجازه ندهید که در خانه یا اطراف فرزندتان سیگار بکشد. بررسی ها نشان داده شده که دود سیگار مانع از خروج مایعات از پرده گوش می شود.

راهکارهای طبیعی برای درمان عفونت گوش نوزادان

ابتلا به عفونت گوش باعث ایجاد درد می شود ولی با می توانید این درد را کاهش دهید.

برخی از راهکارهای طبیعی برای درمان عفونت گوش در کودکان، عبارتند از:

کمپرس گرم

یک حوله گرم و مرطوب را به مدت ۱۰ الی ۱۵ دقیقه بر روی گوش نوزاد قرار دهید. گرما می تواند در کاهش درد موثر باشد.

استامینوفن

چنانچه نوزادان بزرگتر از ۶ ماه است استامینوفن (تایلنول) می تواند درد و تب ناشی از عفونت را تسکین دهد. دارو را بر اساس دستور پزشک و یا دستورالعمل مندرج بر روی بسته بندی محصول مصرف کنید. همچنین برای کسب نتایج بهتر سعی کنید دارو را پیش از خواب به کودک خود بدهید.

روغن گیاهی

در صورتی که هیچ گونه مایع یا ترشحاتی از گوش خارج نشده و نوزاد مشکوک به پارگی پرده گوش نیست چند قطره روغن زیتون یا روغن کنجد هم دما با محیط را در گوش آسیب دیده نوزاد بچکانید.

آبرسانی به بدن

تا حد امکان شیر و مایعات بیشتری به نوزاد خود بدهید. این راهکار می تواند باعث باز شدن مجرای استاش و در نتیجه تخلیه مایع به دام افتاده در گوش میانی شود.

بالاترنگه داشتن سر نوزاد

به منظور کمک به تخلیه سینوس ها سر نوزاد را در گهواره کمی بالاتر ببرید تا در زاویه عمودی تری نسبت به بدن قرار بگیرد. همچنین از گذاشتن مستقیم بالش زیر سر نوزاد خودداری کرده و به جای این کار یک یا دو بالش را در زیر تشکش قرار دهید.

شیردهی پستانی

سعی کنید حداقل به مدت ۶ تا ۱۲ ماه به شیردهی پستانی به نوزاد خود ادامه دهید. آنتی بادی های موجود در شیر مادر می توانند نوزاد شما را از ابتلا به عفونت گوش و بسیاری دیگر از بیماری ها محافظت کنند.